211 حَقِّ الْمُؤْمِنِ» ¹؛ «خداوند با چيزى بهتر از اداى حق مؤمن پرستش نشده است!».

معلى بن‌خنيس درباره حق مؤمن از امام صادق(ع) پرسيد. امام از دادن جواب امتناع كرد و فرمود: «مى‌ترسم بدانيد و به وظايف خود عمل نكنيد و حق مؤمنين را ضايع كنيد!» وى اصرار بر دانستن آن كرد. امام(ع) فرمود:

لِلْمُؤْمِنِ عَلَى الْمُؤْمِنِ سَبْعَةُ حُقُوقٍ وَاجِبَةٍ وَلَيْسَ مِنْهَا حَقٌّ إِلَّا وَهُوَ وَاجِبٌ عَلَى أَخِيهِ إِنْ ضَيَّعَ مِنْهَا حَقّاً خَرَجَ مِنْ وَلَايَةِ الله وَتَرَكَ طَاعَتَهُ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ فِيهَا نَصِيبٌ. أَيْسَرُ حَقٍّ مِنْهَا أَنْ تُحِبَّ لَهُ مَا تُحِبُّ لِنَفْسِكَ وَأَنْ تَكْرَهَ لَهُ مَا تَكْرَهُهُ لِنَفْسِكَ. ²

مؤمن بر مؤمن، هفت حق واجب دارد كه اگر يكى از آنها را ضايع كند، از ولايت الهى خارج شده و اطاعت خدا را ترك كرده است و نصيبى از آن نخواهد داشت. آسان‌ترين آنها اين است كه آنچه براى خود دوست مى‌دارى، براى آنها نيز دوست بدارى و آنچه براى خود نمى‌پسندى، براى آنها نيز نپسندى.

از دستاوردهاى سفر معنوى حج، احترام به حقوق ديگران است. حج به ما مى‌آموزد كه هيچ حقى از ديگران، به ويژه حقوق مالى و حيثيتى بر عهده ما نباشد و اگر تاكنون اشتباهى مرتكب شده‌ايم، جبران كنيم؛ ازاين‌رو شخص بدهكارى كه قصد انجام‌دادن حج را دارد، در قدم نخست، بايد خود را از همه ديون شرعيه و ازآن‌ميان