138ناتوانى افراد آن جامعه است؛ چنان‌كه على(ع) فرمود:

«أَعْجَزُ النَّاسِ مَنْ عَجَزَ عَنِ اكْتِسَابِ الْإِخْوَان...»؛ ¹«عاجزترين انسان ها كسى است كه از به دست آوردن برادران عاجز باشد...».

قرآن كريم، برخى شيوه‌هاى ارتباطى را يگانه عامل موفقيت دانسته است. اگر مردم مى‌خواهند شاهد پيشرفت و سعادت در عرصه‌هاى مختلف زندگى باشند، بايد با يكديگر ارتباط فكرى و فرهنگى داشته باشند، با يكديگر مشورت كنند و ياريگر هم باشند(عليهم السلام) (وَ أَمْرُهُمْ شُورىٰ بَيْنَهُمْ وَ مِمّٰا رَزَقْنٰاهُمْ يُنْفِقُونَ) ؛ «و كارهايشان به صورت مشورت در ميان آنهاست و از آنچه به آنها روزى داده‌ايم، انفاق مى‌كنند» (شورى: 38).

همچنين براى پيشگيرى از زيان‌هاى احتمالى، مردم بايد پيوسته حق پذيرى و باطل‌گريزى را به يكديگر يادآورى كنند و در برابر مشكلات، پشتيبان هم باشند و براى مقابله با سختى‌ها و گرفتارى‌ها يكديگر را به ايستادگى توصيه كنند: (وَ تَوٰاصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَوٰاصَوْا بِالصَّبْرِ) ؛ «يكديگر را به حق سفارش كرده و يكديگر را به شكيبايى و استقامت توصيه نموده‌اند» (عصر: 3). ²

فرهنگ قرآن و عترت، مردمِ باايمان را برادر يكديگر برشمرده ³ و تعامل و ارتباط اجتماعى را از امور ضرورى و انكارناپذير دانسته است؛ چنان كه امام صادق(ع) فرمود: