137چيزى نمىبينند و تمام عزت و عظمت را از خداى سبحان مىدانند و دلبستگى به خدا را در سراسر وجود خود احساس مىكنند، و لياقت معراج پيدا مىكنند.
وابستگى مطلق به خداوند، و در برابر اراده او از خود ارادهاى نداشتن، بىنيازى از غير او، بىاعتنايى به غير او، انسان را به عبوديت مىرساند.
حاجى بايد الگوهاى معنوى را نصبالعين خود قرار دهد! عزيزترين هستى ابراهيم(ع) در پايان يك عمر انتظار، فرزندى دلبند بود، كه به رغم همه دلبستگىها آماده شد او را قربانى كند و بدين وسيله، ريشهها و رگههاى وابستگى به غيرخدا را قطع كند. آنجا بود كه ندا آمد: (قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيٰا إِنّٰا كَذٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ) ؛«اى ابراهيم، تو پيروز شدى. اينك بهجاى اسماعيلت، گوسفندى قربانى كن» (صافات: 105).
اى عزيزى كه موفق به اين سفر روحانى شدى! در طَبق اخلاص بگذار آنچه دارى؛ سرمايهات، فرزندانت، همسرت، مقامت، آبرويت، شغلت، شهرتت، فزونخواهىات، خودكامگىات و... .
گذشتن آدمى از وابستگىهايش، كه مرحله اعلايش قربانىكردن فرزند و مرتبه نازلتر آن گذشتن از مال دنياست، او را به قرب الهى مىرساند؛ زيرا (لَنْ تَنٰالُوا الْبِرَّ حَتّٰى تُنْفِقُوا مِمّٰا تُحِبُّونَ) (آل عمران: 92).
د) سالم سازى ارتباطات اجتماعى
ازآنجاكه اسلام مكتبى اجتماعى است، انسانها به داشتن روابط ضابطهمند با يكديگر سفارش شدهاند، و نبود اين ارتباط، نشانه