136كعبه را اولين منزلگاه سلوك خود برمىگزينند و سفر زمينىشان را به سفرى آسمانى تبديل مىكنند.
هر كه پيمان با هوالموجود بست
زائر به حسب ظاهر، مال و زندگى خود را رها مىكند؛ درصورتىكه طبق روايات، خداوند حافظ آنها خواهد بود.
مُحرمى كه مىخواهد مَحرم صاحب حرم شود و در حريم آن درآيد، بايد هر نوع پليدى و حتى جامههاى عادى را از خود دور كند و خويشتن را از وابستگى به لباس دلخواه برهاند و هرچه بيشتر بكوشد كه نيتى جز تقرب حضرت بارىتعالى نداشته باشد و ناچيزترين يادى كه به ريا و تظاهر آميخته است، به دل راه ندهد، و اين نيتِ ناب را تا پايان مناسك حج و حتى پس از آن، در زندگانى عادى نيز استمرار بخشد.
حج به ما مىآموزد كه هر كسى اسماعيل يا اسماعيلهايى دارد كه به آنها دل بسته است و همانها سدّ راه رسيدن او به خداوندند؛ از مال و جان و عنوان گرفته تا شهوت و قدرت و همسر و فرزند كه براى حفظ آنها، به هر گناهى دست مىيازد. پس بايد وابستگى به آنها را مانند اسماعيل به پاى دوست قربانى كند.
فقط كسانى كه به مقام الوهيت معرفت مىيابند، خود را مالك