72اين اماكن، با حالت خشوع و خضوع وارد شده و گريه هم مىكند و اين امور نوعى خضوع در برابر غيرخداست.
اين درحالى است كه هيچ كس، حتى ابنتيميه توسل را رد نمىكند، بلكه بر اين امر به عنوان شعار دين تأكيد نيز مىكند. وى در كتابش «التوسل و الوسيلة» 1 آورده كه سلف نيز توسل مىكردند و از احمدبنحنبل در منسك المروزى، توسل به پيامبر(ص) در دعا و مانند آن را 2 نقل كرده است. اين عين عبارت احمدبنحنبل است كه در منسك المروزى آمده است: «براى حاجتت واسطهاى چون پيامبر(ص) فراهم كن تا خدا آن را برآورد» و اينگونه ابنتيميه جواب اخنائى را داده است. 3
از اقتضاى اين قاعده شريف روشن مىشود كه اينان با خدا و پيامبر(ص) جنگ كرده و نمىتوان ادعايشان را حمل بر اجتهاد كرد.
سوم: زيارت پيامبر(ص)، تعظيم و بزرگداشت ايشان است كه لازمه آن تذلل و تذليل در برابر عظمت ايشان مىباشد و تذلل و خشوع براى غيرخدا جايز نيست. همچنين ساختن قبر و سقف براى آنها، تزيين كردن آنها به طلا و نقره، روشن كردن چراغ در آن حرمها و معطر كردن آن مكانها، بهطورى كه مايه عظمت صاحب بقعه و قبر شود، جايز نيست.
در حقيقت ساخت بنا، نوعى عظمت براى قبور ايجاد مىكند كه اينها شرك و معارض توحيد است.
چهارم: وهابيان به آيه 18 سوره يونس استدلال كردهاند:
(وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ مٰا لاٰ يَضُرُّهُمْ وَ لاٰ يَنْفَعُهُمْ وَ يَقُولُونَ هٰؤُلاٰءِ شُفَعٰاؤُنٰا عِنْدَ اللّٰهِ قُلْ أَ تُنَبِّئُونَ اللّٰهَ بِمٰا لاٰ يَعْلَمُ فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ لاٰ فِي الْأَرْضِ سُبْحٰانَهُ وَ تَعٰالىٰ عَمّٰا يُشْرِكُونَ)