123از پيامبران و فرستادگان از آن بهرهاى نبردهاند. به همين علت خدا اهل بيت(ع) را در مواقع بسيارى، همرديف پيامبر(ص) قرار داده و ويژگىهايى را به ايشان اختصاص داده است.
همچنين اين آيه كريمه، دلالتهاى ديگرى نيز دارد؛ از جمله فراگيرى تبرك جستن به آثار تمام پيامبران و اولياى الهى، عين توحيد بودن اين عمل و اينكه ترك آن، عين بتپرستى و جاهليت شمرده مىشود.
اين درجه از قداست براى اين عمل تنها به اين علت است كه نشان دهد اينها شعائر الهى هستند؛ پس احترام گزاردن به آنها، از باب احترام گزاردن به خدا واجب است. اين آيه كريمه بر اين مطلب دلالت دارد كه مكانهاى پيامبران و منتخبان خدا، مايه نزديكى و عبادت خدا هستند.
اينگونه استفاده كردن از آيه بسيار روشن است و از تعبير آيه به «المقام» اين مطالب به دست مىآيد؛ چراكه تعبير به «مقام»، دلالتى دينى - شرعى بر اين مطلب دارد كه مكان، محلى است كه از آن تبرك مىجويند.
همچنين از اضافه شدن مقام به ابراهيم(ع)، عليت فهميده مىشود؛ پس اين حكم، حكم براى همه سنگها نيست، بلكه اختصاص به سنگ منتسب به حضرت ابراهيم(ع) دارد.
حتى قرطبى در تفسيرش از ابنعباس، مجاهد، عكرمه و عطاء نقل كرده است كه مقام ابراهيم(ع)، در حقيقت تمام حج است. همچنين از عطاء نقل كرده كه عرفه، مزدلفه جمرات است. شعبى نخعى و مجاهد هم مىگويند: تمام حرم، مقام ابراهيم(ع) است. 1
پس با اين سخنان در تفسير مقام ابراهيم(ع)، روشن مىشود كه جاىجاى حج و حرم، از منتسبات حضرت ابراهيم(ع) پر است و در حقيقت به خاطر ابراهيم(ع) است كه اين مكانها، شايستگى عبادت را به دست آوردهاند. اگر حج عبادتى توحيدى و