111نمىشد و بهوسيله تو، دشمن خدا شناخته مىشود. هر كه با ولايت تو خدا را ملاقات نكند، چيزى از اعمال همراه ندارد و خداى عزوجل به من نازل كرد كه (يٰا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مٰا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ) ؛ «اى پيغمبر، برسان آنچه را به تو نازل شده از پروردگارت». (مائده:67) مقصود ولايت توست اى على! (وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمٰا بَلَّغْتَ رِسٰالَتَهُ) ؛ «و اگر نرسانى تبليغ رسالت نكردى». اگر آنچه دستور داشتم در مورد ولايت تو را نرسانده بودم، اعمالم تباه مىشد و هر كه خدا را بىولايت تو ملاقات كند، اعمالش تباه است. اين وعدهاى است كه براى من تحقق مىيابد. من هيچ نگويم، جز آنچه پروردگارم گويد و آنچه گويم از طرف خداى عزوجل گويم كه درباره تو نازل كرده است. 1 درود خدا بر پيامبر و خاندان پاكش.
از مفاد آيه روشن مىشود كه از اسباب مغفرت خدا، توبه و عمل صالح است و اين مغفرت، تنها با يك چيز به نام اهتداء و هدايت حاصل مىشود. با توجه به نص آيه قرآن كه مىفرمايد: (وَ إِنِّي لَغَفّٰارٌ لِمَنْ تٰابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صٰالِحاً ثُمَّ اهْتَدىٰ) ؛ «و من هر كه را توبه كند و ايمان آورد و عمل صالح انجام دهد، سپس هدايت شود، مىآمرزم!»، هيچ بندهاى، تا هنگامى كه به ولايت اهلبيت(عليهم السلام) هدايت نشود، به سوى خدا نيز راه نمىيابد. براى فهماندن همين مطلب، امام با دست به سينه مباركشان اشاره كردند. اعمال انسان از قبيل حج و نماز سودى ندارند و پذيرفته نمىشوند مگر با اهتداء به ولايت اهل بيت(عليهم السلام). توحيد در عبادت با ولايت ايشان كامل مىشود و اعتقاد به توحيد و انجام اعمال فراوان با اضافه شدن اهتداء به اهلبيت(عليهم السلام) به غفران منجر مىشود. بعد از شناخت توحيد، چيزى جز ولايت خدا و رسول(ص) و اوصياى الهى از خاندانش نيست.
در اين استدلال بايد تأمل كرد و ديد كه چگونه بر عموميت اسباب مغفرت دلالت مىكند.
همانگونه كه در روايات شيعه و سنى آمده، نمازهاى پنجگانه (فرائض يوميه)، پاككننده و سبب آمرزش گناهان است. در روايات اهل بيت(عليهم السلام) به طور خاص بر اين