106در تفسير عياشى آمده:
مردى از امام باقر(ع) در مورد آيه 37 سوره ابراهيم كه مىفرمايد: (إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوٰادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ) ؛ «من بعضى از فرزندانم را در سرزمين بىآب و علفى، در كنار خانهاى كه حرم توست، ساكن ساختم» تا اينجاى آيه كه مىفرمايد: (لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ) ؛ «بلكه شكرگزار باشند»، نقل كرد و امام(ع) فرمود: ما همانها هستيم و ما باقىماندگان از همان نسل هستيم. در روايت ديگرى از حنانبنسدير، از امام باقر(ع) نقل شده كه فرمود: ما باقىمانده همان خاندانيم. 1
اينكه اهل بيت(عليهم السلام) از فرزندان ابراهيم(ع) هستند و در كنار بيت مستقر شدهاند، خود برهانى مستقل بر اين مطلب است كه ايشان افراد مورد نظر در دعاى ابراهيم(ع) هستند كه او از خدا خواست كه امتى مسلم بوده و امامت در ايشان باشد (آيه 37 سوره ابراهيم(ع)). براى همين كلينى به طور مستقل بابى را براى توضيح همين مطلب باز كرده است. درنهايت دانسته مىشود كه اوامر سهگانه در آيه با هم مقترن بوده و از هم جدا نيستند.
عبداللهابنسنان از ذريح محاربى روايت كرده كه گفت:
به امام صادق(ع) عرض كردم، خداوند در كتابش مرا به چيزى امر فرموده و مىخواهم كه آن را بدانم، فرمود: بگو آن چيست؟ گفتم، كلام خداوند كه مىفرمايد: (ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَهُمْ وَ لْيُوفُوا نُذُورَهُمْ) . حضرت فرمود: (ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَهُمْ) ملاقات امام است و (وَ لْيُوفُوا نُذُورَهُمْ) مناسك است. عبداللهابنسنان مىگويد:
خدمت امام صادق(ع) رفتم و عرض كردم: فدايت شوم معناى كلام خدا كه مىفرمايد: (ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَهُمْ وَ لْيُوفُوا نُذُورَهُمْ) چيست؟ فرمود: يعنى كوتاه كردن مو، ناخن و چيزهايى ديگر. عبداللهابنسنان مىگويد، عرض كردم: فدايت شوم همانا ذريح محاربى از شما برايم