106خدا در قرآن، بهعنوان امتياز، براى شهدا و انبيا زندگى خاصى را قائل شده است: ( وَ لاٰ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللّٰهِ أَمْوٰاتاً بَلْ أَحْيٰاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ ) ؛ «هرگز گمان مبر كسانى كه در راه خدا كشته شدند، مردگاناند! بلكه آنان زندهاند و نزد خدا روزى داده مىشوند» (آل عمران: 169).
اين آيات نشان مىدهند كه انبيا و شهدا حيات والاتر و بالاتر از حيات برزخى دارند و صداى ما را مىشنوند و درخواست ما را پاسخ مىدهند. پس ما افراد زندهاى را مىخوانيم كه بهظاهر مردهاند.
بن باز در برابر اين جوابهايى كه به او مىداديم، انكارى نداشت و فقط با دعاكردن براى حفظ وحدت مسلمانان، از پاسخگويى فرار مىكرد. ضمناً مابا هم قرار گذاشته بوديم كه او را خيلى عصبانى نكنيم و ادب مهمانى و حضور در خانه او را مراعات كنيم.
در اين اثنا كه بن باز از غذا دست كشيد، ديديم يكباره آن تعداد نفرى كه در اتاق كنارى نظارهگر ما بودند، هجوم آوردند و هريك، مشتى برنج از بشقاب او برداشتند و خوردند و اين، موجب شگفتى ما شد. آنان دستزدن به در و ديوار مسجدالنبى و خانه حضرت زهرا(عليها السلام) را شرك و حرام مىدانند؛ ولى به مريدانشان اجازه مىدهند كه از غذايشان تبرك كنند.