88جلوه در اصفهان از محضر علمايى همچون ميرزا حسن نورى، ميرزا حسن چينى و ملا عبدالجواد تونى خراسانى بهره برد و در پيمودن طريق حكمت، به موازات شركت در كلاس اين اساتيد، مطالعات شخصى نيز داشت. ايشان در اين راه، آنى نياسود و در بحث‌هاى فلسفى و عرفانى با طلاب، كاملاً موفق بود.
در سال 1273ه .ق، جلوه در سن 35 سالگى، اصفهان را به قصد تهران ترك كرد. وى در تهران در مدرسه‌اى به نام «دارالشفا» اقامت گزيد. اين مكان ابتدا به دستور فتح‌على شاه براى بيمارستان ساخته شد؛ ولى بعدها به صورت مدرسه درآمد.
جلوه 41 سال در اين مدرسه به تدريس حكمت و فلسفه و رياضيات مشغول بود. آن زمان، آقا محمدرضا قمشه‌اى، آقا على مدرسى و جلوه، سه استاد كامل فلسفه و حكمت به‌شمار مى‌رفتند كه كاروانى از دانشوران و مشتاقان معرفت، از حوزه تدريس آنان استفاده مى‌كردند. با رحلت آن دو حكيم بزرگوار در دوره ناصرى، علوم عقلى به مجلس درس جلوه انحصار يافت و پس از حاج ملا هادى سبزوارى، فلسفه در مكتب وى جان تازه‌اى يافت.
ايشان در گوشه اين مدرسه، پارسا و بى‌پيرايه، فروتن و انديشمند مى‌زيست و مى‌كوشيد تا جان‌هاى تاريك را به نور حكمت روشن كند. جلوه فارغ از نام و نشان، زندگى زاهدانه‌اى