102پايان، ششگونه فهرست است. مقدمه او هفت نكته را در بر مىگيرد كه توضيحاتى كلى درباره محتواى كتاب است.
در پيشگفتار، شيعه را از منظر لغت، اصطلاح و پيدايش بررسى مىكند و برخى عقايد شيعه مانند وصيت و امامت، نقد عدالت صحابه، رجعت و تقيه را، با ديدگاهى منفى و جهتدار، معيار تشيع معرفى، و رد كرده است.
باب نخست دو فصل دارد:
در فصل اول، راويان غالى شيعه همچون: «حبه عرنى» (م.76ه .ق)، «اسماعيل سدى» (م.127ه .ق)، «سالم بن ابىحفصه» (م.140/137ه .ق)، «حارث بن حصيره» (م.141 - 150ه .ق) و «عمرو بن شمر جعفى» (م.157ه .ق) معرفى مىنمايد و با نقل رواياتى گزينشى از آنان، از قول رجاليان سنى آنان را جرح و نقد مىكند. گفتنى است وى در اين فصل، بين راوى، اخبارى و مورخ تمايز قايل شده، اما دلايلش را بيان نكرده است؛
در فصل دوم، پس از تفاوت گذاشتن ميان راوى و اخبارى، اخباريان غالى را با همان شيوه فصل پيش نام برده است؛ مانند «سليم بن قيس هلالى» (م. حدود 85ه .ق)، «أصبغ بن نباته حنظلى» (م. بين 101 - 110ه .ق)، «جابر بن يزيد جعفى» (م.128/127ه .ق)، «محمد بن سائب كلبى» (م.146ه .ق)، ابومخنف (م.157ه .ق)، ابان أحمر (م. حدود 200ه .ق)، «محمد بن زكريا بن دينار غلابى» (م.298ه .ق) و «منذر بن محمد بن منذر قابوسى» (م. اوايل قرن 4ه .ق).