1) . الفوائد البهيه فى شرح العقائد الامامية، محمد جميل حمود، ج1، ص122.

2) . عبارت معروف مالك بن انس در ذيل آيه (الرَّحْمٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوىٰ ) به دو گونه متفاوت نقل شده است: الف) «الاستواء معلوم و الكيفية مجهولة و الإيمان به واجب والسؤال عنه بدعة»، الملل و النحل، ج1، ص93؛ طبقات الشافعية، ج3، ص126. ب) «الاستواء غير مجهول؛ الكيف غير معقول و الإيمان به واجب و السؤال عنه بدعة». الرد على الجهمية، دارمى، ج1، ص66؛ حاشية السندى على سنن ابن‌ماجه، السندى، ج1، ص88؛ الجامع لأحكام القرآن (تفسير القرطبى)، ج1، ص254. هر كدام از اين دو نقل متفاوت، در معرض تفسيرها و توجيهاتى متفاوت، بلكه متناقض قرار گرفته است: شهرستانى از عبارت اول كلام مالك، مذهب توقف و تفويض معنا را فهميده است (الملل والنحل، ج1، ص93). چنان‌كه غزالى نيز همين معنا را استنباط كرده است. (مجموعة رسائل، رساله الجام العوام، ص67). اما ابن‌حجر هيثمى در كتاب الفتاوى الحديثية، ص82، پس از نقل عبارت اول مالك، اختلاف نظر علما را گوشزد كرده است. به گفته او ابن‌عبدالبر، كلام مالك را طبق ديدگاه خودش (مذهب تشبيه) معنا كرده است؛ در حالى كه برخى آن را بر مذهب وقف و برخى آن را بر مذهب متكلمين (تأويل) تفسير نموده‌اند. ابن حجر سپس تفسير ابن‌تلمسانى از كلام مالك را آورد كه با رويكرد تأويل بيان شده است. ابن‌تلمسانى گفته: «پس از يقين به اينكه استوا به معناى استقرار نيست، بر يكى از محامل لغوى از قبيل قهر و استيلا و مانند آن حمل مى‌شود و منظور از مجهول بودن كيفيت، نامتعين بودن يكى از اين محامل است». الفتاوى الحديثية، ص82. عبارت دوم كلام مالك بر خلاف عبارت اول، بنا به نظر برخى صاحب نظران، بيشتر در توقف و تفويض معنا ظهور دارد تا در ساير ديدگاه‌ها؛ زيرا از وى نقل است كه: «كيفيت استوا درباره خداوند معقول نيست؛ يعنى استوا به معناى استقرار كه داراى كيفيت و چگونگى است، در مورد خداوند محال است. اما اصل استوا، به عنوان صفتى براى خداوند، به دليل اينكه در قرآن آمده است، معلوم است و بايد به آن ايمان داشته باشيم؛ ولى چون مقصود از آن را درباره خداوند نمى‌دانيم، پرسش درباره آن بى‌فايده است. بنابراين عبارت امام مالك به هيچ وجه بر نظريه تشبيه دلالت ندارد؛ زيرا مشبهه مى‌گويند: معناى استوا معلوم است، يعنى همان معناى ظاهرى؛ ولى چگونگى آن مجهول است». در حالى كه معناى كلام مالك بن انس با توجه به نقل دوم اين مى‌شود كه استوا به معنايى كه با كيفيت (جسمانيت) همراه است، در مورد خداوند نامعقول است. «وهابيان و توحيد در اسما و صفات»، فصلنامه سراج منير، ش6، صص17و 46.