124است؛ زيرا ملاك مشخصى براى تفاوت اين دو وجود ندارد و لذا اين كار، بدعت در شريعت و مخالفت با عقل است». 1
ابنتيميه بر اساس همين قاعده، كلماتى مانند مكر، استهزا، سُخريه و امثال آن را كه در قرآن كريم به خداى متعال نسبت داده شده است، به معناى حقيقى خود گرفته و در توجيه آن گفته است:
مسماى اين الفاظ وقتى در حق كسانى كه استحقاق عقوبت ندارند انجام شود، ظلم است؛ اما اگر همين مسمّا به عنوان كيفر و عقوبت در حق كسانى كه مرتكب اين اعمال شدهاند انجام شود، اين عين عدل است. 2 و 3
اينك پس از بررسى بعضى از مهمترين مبانى وهابيت كه در فهم آيات اسما و صفات تأثيرگذار است، اصول و قواعد كلى وهابيت در معناشناسى صفات خبرى را نقد و بررسى اجمالى مىكنيم.
اصول كلى وهابيت در معناشناسى صفات خبرى
وهابيت بر اساس ديدگاه خود، خطمشى و اصول كلى خاصى را در معناشناسى صفات خبرى تعريف كرده است. ابنتيميه (به عنوان اولين معمار فرقه وهابيت كه مدعى است خطمشى كلى او بر اساس طريقه سلف تعريف شده است) در بسيارى از آثار خود، خطمشى يادشده درباره صفات خبرى را اينگونه بيان مىكند: