69منعكس است، براى او بفرستد و متعهّد شد كه اگر اين دستمال را بفرستد، ده هزار از اسيران مسلمان را آزاد كند. با آمدن ايننامه، خليفه فقها را فراخواند و از آنها در اين خصوص استفسار كرد و آنان فتوا دادند كه دستمال را براى او بفرستد و او چنين كرد و بدينگونه اسراى مسلمان آزاد شدند. 1
شك نيست كه آثار رسول الله(ص)، كه برگزيدۀ خلق خدا و برترين پيامبران است، قابل اعتمادتر و مشهورتر و بابركتتر است و بدينسان شايان توجه و تبرك بيشترى خواهد بود و ما بسيارى از صحابه را شاهديم كه به تبرك به اين آثار و اهتمام به گردآورى آنها، اجماع كرده و به درج و جمع آن مبادرت كردهاند.
آنان هدايتگران و هدايت شدگان و پيشوايانى بودند كه به موى پيغمبر(ص) و آب وضو و لباس آن حضرت و لمس بدن مباركش و ديگر آثار شريف آن بزرگوار تبرك جسته و اخبار صحيح اينها را از پيشينيان صالح روايت نمودهاند.
بدينسان تبرك به آثار پيامبر(ص) سنت صحابه بوده و از آن پس، تابعين و صالحان، راه آنان را پيمودهاند.
تبرك به آثار پيامبر(ص)، در زمان خودِ آن حضرت رايج بوده و ايشان هيچگاه از آن نهى نكرده، بلكه تأييد نموده و بر آن صحّه گذاشتهاند، كه اين خود دليل قاطع بر مشروعيت تبرك است و اگر جز اين بود، از آن نهى مىكرد و امت را بر حذر مىداشت.