68
مقدمه مؤلف
ستايش آفريدگار جهانيان را و درود بر پايانبخش رسالتداران و خاندان و ياران و پيروانش!
در رسالۀ حاضر - كه در موضوع خود نمونه و آرامبخش دل مؤمنان است - رواياتى را با اسناد صحيح آوردهام كه گواه است صحابۀ پيامبر به آثار رسولخدا(ص) تبرك جستهاند؛ همانگونه كه آيات قرآن از منزلت والاى پيامبر(ص) و نام بلند و جايگاه رفيع او سخن گفته و اين فضيلتى است كه خداوند حضرتش را بدان اختصاص داده و با وجود مباركش سلسلۀ نبوت را به پايان مىبرد و با مقام محمود، در روز بازپسين گرامى داشته است.
از خداوند بزرگ مىخواهم كه اين نوشتار را، براى آنانكه داراى قلب سليماند، سودمند گرداند و پاداش آن را براى روز جزا و جوار ربّالعالمين و بهشتبرين، كه فوز عظيم است، ذخيره سازد. اين است فوز عظيم و اوست بهترين بخشندۀ كريم.
اين رساله را در سال 1376ه .ق. در مكۀ مكرمه نگاشتم و براى نخستين بار در سال 1385ه.ق به چاپ رساندم و در سال 1394ه.ق براى چاپ دوم آماده ساختم و خداى را بر اين توفيق سپاس مىگويم.
تبرك به آثار پيامبران(عليهم السلام)، از ديرباز يك سنت بوده كه در آثار و اخبار پيشينيان آمده است. روايت كردهاند كه در دوران خليفۀ عباسى «متقىلله»، در سال 331 هجرى پادشاه روم نامهاى به او نوشت و از وى خواست دستمالى را كه در كنيسۀ راهبان نگهدارى مىشود و به عقيدۀ آنها حضرت مسيح(ع) آن را به صورت خود ماليده و تصوير وى در آن