461. متبرك بودن پيراهن حضرت يوسف(ع)، به‌گونه‌اى كه به برادرانش مى‌فرمايد: اِذْهَبُوا بِقَمِيصِي هٰذٰا فَأَلْقُوهُ عَلىٰ وَجْهِ أَبِي يَأْتِ بَصِيراً ¹؛ اين پيراهن مرا ببريد و بر صورت پدرم بيندازيد، تا بينا شود و آنان چنين كرده و پيراهن را با خود بردند و به ميمنت و بركت آن پيراهن، يعقوب(ع) بينايى خود را باز يافت؛ فَلَمّٰا أَنْ جٰاءَ الْبَشِيرُ أَلْقٰاهُ عَلىٰ وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِيراً ²، اما هنگامى كه بشارت دهنده فرا رسيد، آن (پيراهن) را بر صورت او افكند، ناگهان بينا شد.

قرآن كريم اين عمل پيامبر الهى را نقل نموده و آن را رد نكرده است.

2. متبرك بودن صندوقى كه آثار آل موسى و آل هارون در آن قرار داشت؛ به‌طورى كه بنى‌اسرائيل به هنگام نبرد با دشمنان، آن را همراه مى‌بردند و همين، مايۀ آرامش آن‌ها بود. البته به خاطر بى‌احترامى آن‌ها به آن صندوق، خداوند آن را از ميان آنان برداشت و وقتى كه طالوت را به‌عنوان فرمانروا برانگيخت، بار ديگر آن صندوق را به‌عنوان نشانۀ فرمانروايى طالوت قرار داد: إِنَّ آيَةَ مُلْكِهِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ التّٰابُوتُ فِيهِ سَكِينَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ بَقِيَّةٌ مِمّٰا تَرَكَ آلُ مُوسىٰ وَ آلُ هٰارُونَ تَحْمِلُهُ الْمَلاٰئِكَةُ ³؛ نشانۀ حكومت او اين است كه صندوق عهد به‌سوى شما خواهد آمد؛ (همان صندوقى كه) در آن آرامش از پروردگار شما و يادگارهاى خاندان موسى و هارون قرار دارد؛ درحالى‌كه فرشتگان آن را حمل مى‌كنند.