33و مردم به آنها تبرك مىجويند نيز از همين قبيل (شرك) است. 1
بنابراين، تبرك به آثار صالحان و گذشتگان در آيين وهابيت حرام و جزء شرك به حساب مىرود.
وهابيون بر پايۀ عقيدۀ مزبور هرگاه اقتدار يافتند اماكن مقدسه، مشاهد مشرفه و بقعههاى متبركه، قبور ائمه و بزرگان و صالحان دين را به عنوان مظاهر شرك تخريب و از ميان برداشتند، از جمله در تاريخ 1216ه .ق سعود بن عبدالعزيز پسر محمد بن سعود وهّابى نجدى لشگرى متشكل از عرب نجد مجهّز كرد كه بنا به گفتۀ برخى از مورخان اروپا ششصد پياده و چهارصد سوار در آن شركت داشتند و در فرصتى مناسب، يعنى روز 18 ذىحجّه آن سال، برابر با اول بهمن يكهزار و صد و هشتاد (1180/11/1) شمسى درحالىكه اكثر مردم به زيارت حضرت اميرمؤمنان(ع) به نجف اشرف مشرف شده بودند، به شهر كربلا هجوم آوردند و چهار يا پنج هزار از زن و كودك و پيرمرد را قتل عام كردند، سپس به حرم حضرت امام حسين(ع) يورش بردند و آنچه از فرش، لوازم و ذخاير وجود داشت همه را غارت كرده، ضريح مقدّس را كندند و قبر مطهر را ويران ساختند، آنان با هتّاكى و گستاخى تمام، اسبان خود را در صحن مطهّر بستند و مرتكب اعمال ننگين و شرمآور شدند. 2
در اين مقالۀ كوتاه، به پاسخ اين توهّم پرداخته، مسئلۀ تبرك و عدم تنافى آن با توحيد را بيان خواهيم كرد.