100شرك وجود نداشته باشد». اما از سخن وى مىتوان اقرار به صحت حديث عتبان و همچنين مشروعيت تبرك به محل نماز خواندن پيامبر(ص) را فهميد و ما نيز همين هدف را دنبال مىكنيم.
نووى در شرح خود بر صحيح مسلم، هنگام رسيدن به حديث عتبان، مىگويد: «در اين حديث تبرك به آثار صالحان و نيكان وجود دارد». بغوى نيز با موضوع تبرك به صالحان و نيكان، با قياس از تبرك به پيامبر(ص) موافقت كرده است.
بخارى نيز در صحيح خود فصلى تحت عنوان «فصل مساجدى كه در مسير مدينه قرار دارد و مكانهايى كه پيامبر(ص) در آنها نماز خوانده» گنجانيده است. وى در اين فصل احاديثى را ذكر كرده كه عبدالله بن عمر و همچنين فرزند او به نام سالم، همواره در اين محلها توقف كرده و به آنها تبرك جسته است.
از اين كار بخارى، يعنى گنجاندن اين فصل در كتاب صحيح خود و ذكر نام اين محلها، مىتوان فهميد كه او معتقد به مشروعيت تبرك به آنها بوده است.
درباره سلمة بن أكوع نقل شده: او همواره مقيد به توقف و نماز خواندن در محلى بين منبر و قبله بود كه رسول خدا(ص) در آنجا نماز مىخواند:
در صحيح مسلم و بخارى از يزيد بن ابوعبيد درباره سلمة بن أكوع نقل شده كه او همواره مقيد به توقف و خواندن نمازهاى نافله يا نماز ضحى در محل قرار دادن اوراق قرآن [در كنار منبر و قبله] بود و گفته است كه رسول خدا(ص) در آنجا نماز مىخوانده است.
در روايت ديگرى در صحيح نيز آمده كه يزيد بن أبوعبيد گفت: