99«دوست دارى كجاى منزل شما نماز بخوانم؟» من به گوشهاى از خانه اشاره كردم. ايشان ايستادند و تكبير گفتند. ما نيز برخاستيم و براى نماز صف بستيم. ايشان دو ركعت نماز خواندند و سلام گفتند. ما پيامبر(ص) را بر روى زيراندازى كه خودمان ساخته بوديم، نشانديم...»
معناى اين حديث به روايت عتبان كاملاً آشكار است. او منزل خود را با تأييد پيامبر(ص) محل نماز خواندن قرار داد. معناى سخن عتبان اين است كه با نماز خواندن در محل نماز شما، تبرك بجويم.
ابن حجر عسقلانى مىگويد: در اين روايت جواز تبرك به مكانهايى كه پيامبر(ص) در آنجا نماز خوانده يا در آن گام نهاده، نهفته است. وى همچنين مىگويد: از اين روايت استفاده مىشود كه اگر به اولياى خدا متوسل شويم و به آنها تبرك جوييم، در صورتى كه حاجت درخواست شده مشروع باشد، برآورده خواهد شد. بغوى و نووى نيز به اين موضوع معتقد هستند.
شيخ عبدالعزيز بن باز نيز در شرح اين پاراگراف گفته است: «اين موضوع جاى تأمل و بررسى دارد، اما مىتوان گفت از آنجا كه خداوند در وجود رسول خدا(ص) بركت ويژهاى قرار داده، چنين كارى نيز ويژه پيامبر(ص) و فقط براى ايشان صحيح است و ديگران را نمىتوان با ايشان مقايسه كرد زيرا تفاوت زيادى ميان ايشان و ديگر اشخاص وجود دارد. گشودن باب تبرك براى ديگران به غلو و شرك مىانجامد كما اينكه برخى به اين موضوع مبتلا شدهاند. از خداوند طلب سلامت در دين مىكنيم».
شيخ بنباز همچنين مىافزايد: «هيچ يك از صالحان و نيكان در مقام مقايسه با پيامبر(ص) قرار نمىگيرند تا بهانهاى براى غلو و افتادن در دام