43و «الله» و «الرحمن» و «الرحيم» و «عزيز» و مانند اينها، نام‌هاى او هستند و او معبودى است كه بلندمرتبه و شكست‌ناپذير است.

سائل عرض كرد: «پس به درستى كه ما موهومى را نيافتيم، مگر آنكه آن را مخلوق يافتيم». حضرت صادق(ع) فرمود:

اگر اين امر چنان باشد كه تو مى‌گويى، هر آينه توحيد خدا از ما برداشته خواهد شد؛ زيرا كه ما مكلف نيستيم به اينكه غيرموهوم را اعتقاد داشته باشيم و ليكن مى‌گوييم كه هر موهومى كه در وهم و خيال درآيد، به واسطه حواس به آنها دريافته مى‌شود؛ پس آنچه حواس آن را تحديد و تعيين كند و به حقيقتش احاطه نمايد و آن را ممثل و مصور گرداند به‌صورت و كالبدى كه دارد، آن مخلوق است و مى‌شود كه معنى اين باشد كه آنچه حواس آن را بيابد و ممثل گرداند، پس آنچه ما آن را به حواس بيابيم و آن را ممثل و مصور گردانيم، مخلوق است و چاره نيست از اثبات صانع چيزها كه بيرون است از اين دو جهت مذموم: يكى از آنها نفى است؛ زيرا كه نفى آن، در وهم يا رفتنش از آن، همان عين ابطال و موجب باطل ساختن و نيستى حقيقت باشد؛ چه هرچه معدوم باشد يا عدم و نيستى آن را عارض شود، ممكن است، نه واجب و جهت دوم كه حصول صورت باشد، متضمن تشبيه است و آن بر خدا روا