104تو را سوگند مىدهم به بىنيازيت، به آفريدههايت و به نيازمندى و فقر و بيچارگى آنان نسبت به تو كه بر محمد برگزيده در ميان خلايق و بر اهل بيت پاكش امامان هدايتشده، درود فرستى و براى گرفتارى اين بنده ذليلت كه در مقابلت ايستاده، گشايشى قرار دهى. اى آقاى من، بر محمد و آلش صلوات فرست و مرا ترس و خشيت از خود، در تمام روزهاى زندگانيم روزى فرما.
آقاى من، بر بنده اسير در مقابلت رحم كن. آقاى من، به بنده گرفتار عملش، رحم كن. آقاى من، بندهات را كه در درياى خطاها غرق شده، نجات بده. آقاى من، بر بندهات كه به گناه و جسارتش بر تو اعتراف كرده، رحم كن. اى آقاى من، واى بر من اگر به من رحم نكنى. اى آقاى من، اين جايگاه كسى است كه از شكنجه و عذابت به عفو و چشمپوشى تو پناه آورده است.
اينجا فقيرى درمانده است. اينجا گدايى خاكنشين و پست است كه چشم نياز به پادشاهى كريم و مهربان دوخته. واى بر من كه نسبت به وظيفهام بسيار غافل بودم. اى آقاى من، اينجا گناهكارى پناهنده به عفوت آمده تا از عذابش چشم بپوشى. اينجا كسى آمده كه ديگر چارهاى ندارد و اميدش جز از تو، نااميد شده. اينجا اسيرى فناشدنى ايستاده. اينجا بردهاى فرارى و طردشده