100خداوند سبحان فقيران و توانگران اين امت را در آستانه دروازه بهشت جمع مىكند و آنگاه از ژرفاى عرش، منادى ندا مىدهد، هركس از شما فقيران كه برادر باايمانش، حتى به اندازه لقمهاى نان، به او نيكى كرده، دست او را بگيرد و بدون شتاب وارد بهشتش كند. اين در حالى است كه آنان در آن روز، همديگر را بهتر از پدر و مادر خود مىشناسند.
در اين حالت وضع به گونهاى است كه مردى از فقيران مىآيد تا اينكه دستش را بر بازوى برادر دينىاش كه به او بزرگوارى كرده مىگذارد و مىگويد: «برادرم مرا نمىشناسى؟ آيا تو به من فلان نيكى را نكردى»؟ و كارى را كه برايش انجام داده، تمام و كمال بازگو مىكند و مىگويد: «حال با من برخيز». مىگويد: «به كجا»؟ مىگويد: «تا تو را وارد بهشت كنم؛ زيرا خداوند عزوجل، به من اين اجازه را داده است». آن مرد به همراه مرد فقير به راه مىافتد و دستش را رها نمىكند تا به فضل و رحمت و منت الهى بر هردو، وارد بهشتش كند. 1
ز) دعاى ماه رجب
جناب حمزة بن قاسم با چهار واسطه از امام صادق(ع) نقل مىكند كه محمد سجاد مىگويد، به امام صادق(ع)