157به‌حساب مى‌آمد. آنان شيرهاى گاو و بز را در ظرف‌هاى مسى جمع مى‌كردند و وقتى شير بسته و دلمه مى‌شد، از آن كره مى‌گرفتند. دهقانان خود از لبنيات و به‌خصوص ماست تغذيه مى‌كردند و مازاد آن را به فروش مى‌رساندند.
آنها مرغ‌ها و تخمشان را كه خود به‌ندرت مصرف مى‌كردند، مى‌فروختند و همراه نان كه آن را چمك مى‌ناميدند، خيار، كدو، پياز و سير مى‌خوردند. برنج با نام پلو پخته و استفاده مى‌شد كه فقط در اعياد و جشن‌ها از آن مى‌خوردند.
هر روز در هر دهكده گوسفندى كه در حدود 22 كيلوگرم وزن داشت، ذبح مى‌كردند. هر خانوار از گوشت گوسفند، نيم من كه براى هر نفر دويست گرم در هفته مى‌شد، مى‌خريد.
لباس مردان از يك پيراهن زير پنبه‌اى كه تا ناف مى‌رسيد، يك شلوار گشاد كه گاهى در مچ پا، تنگ و چسبان مى‌شد و يك قباى بزرگ صليبى شكل از جنس پنبه، با راه‌هاى سفيد و آبى يا قرمز كه در كمر با كمربندى فشرده شده، تشكيل يافته بود. پوشش پاى آنها را گيوه و پوشش سرشان را عرقچين نمدين نوك تيز و يا گنبدى شكل تشكيل مى‌داد كه اطراف آن دستمالى مى‌بستند.
لباس زنان نيز يك پيراهن زيرى داشت كه تا پهلوهاى آنها مى‌رسيد، پوشش سرشان با پارچه بزرگى كه روى سر محكم بسته مى‌شد و حجابشان را تشكيل مى‌داد و ادامه آن مانند شالى روى شانه‌هاى آنها مى‌افتاد. 1