151 در دست راست، حاكم قرار مى‌گرفت و حاضران در برابر شمايل بزرگان دين و تصوير مظهر قدرت مملكت سر تعظيم فرود مى‌آوردند. 1 همچنين نوروز زمان دادن نشان‌ها و ارتقا درجه كاركنان دولت نيز بود. در اين روز «شمسه»ها، شمشيرهاى جواهرنشان، خلعت و طاقه شال به‌فراوانى ميان رجال و بلندپايگان توزيع مى‌شد. همه دارندگان مشاغل اصلى كشور يا تغيير مى‌يافتند يا تثبيت مى‌شدند. با پيش‌بينى اين تغييرات احتمالى، از دورترين نقاط كشور، سيل پيشكش به‌سوى تهران سرازير مى‌شد تا اين‌گونه عنايت شاهانه به سوى تقديم‌كنندگان آن پيشكش‌ها جلب شود.
از جانب شاه، فرستادگان مخصوصى، براى آن عده از حاكمان كه در مقام خود تثبيت شده بودند، خلعت مى‌برد. هر شهرى در فاصله‌اى از خارج شهر و بر سر راه پايتخت، جايگاه خاصى داشت و به آن «خلعت‌پوشان» مى‌گفتند. مأمور خوشبختى كه مفتخر به دريافت خلعت شده بود، براى گرفتن و پوشيدن رخت مرحمتى كه نشانه عنايت خاص شاهانه بود، تا آن جايگاه به پيشواز مى‌آمد.
هر وقت عيد نوروز مصادف با ماه‌هاى عزادارى بود، مراسم رسمى ايام نوروز، عارى از شكوه و جلال هميشگى برگزار مى‌شد و به احترام سالروز شهادت امام حسين(ع)، از تشريفات كاسته و مراسم كاملاً به‌سادگى برگزار مى‌شد. تا سيزده روز بعد از نوروز، همه‌جا تعطيل بود. روز سيزده، همه مردم، از خرد و بزرگ، همانند سال‌هاى پيش عادت