52
همكارى سيد تاجالدين با سعدالدين ساوجى
سعد الدين ساوجى از دانشمندان با كفايتى بود كه از زمان غازان خان در سال 697ه .ق به دربار مغول راه يافت 1 و به كفايت، تدبير، اخلاق، درستكارى و تقوا شناخته شده بود 2؛ وى با توجه به دانش و شيعه بودنش خدمات بسيارى به سادات و علما از جمله علامه حلى ارائه داد، به طورى كه علامه كتاب الرسالة السعديه را به خواهش و به نام وى نگاشت. 3
در منابع آمده است:
خواجه سعدالدين، وزيرى با ديانت؛ پارسايى درويشدوست بود؛ مردى پسنديده خالق و خلايق؛ و خيرات بسيارى كردى. چون او را ميل به تشيع بود، شيخ جمالالدين مطهر حلّى را تربيت مىكرد. شيخ نيز تصانيف [زيادى] به نام او دارد. 4
روابط سعد الدين و خواجه رشيدالدين فضلالله در دربار اولجايتو به تيرگى گراييد و به رقابتى خطرناك تبديل شد كه در نهايت سعدالدين وتعدادى از پيشكارانش را به اتهام توطئه عليه پادشاه مغول وسوء استفادههاى كلان مالى در دهم شوال