104
فرجام ابراهيم
عبدالملك بن مروان(66 - 86 ه .ق) پيش از عزيمت براى نبرد با مصعب، نامههايى به فرماندهان و فرمانداران او نوشت و آنان را تطميع كرد؛ از جمله براى ابراهيم نيز نامهاى نوشت و به او قول داد اگر از زبيريان روىگردان شود، حكومت عراقين (بصره و كوفه) را به او واگذار خواهد كرد. ابراهيم نامه را به مصعب نشان داد و گفت:
«بىترديد عبدالملك براى بقيه فرماندهان نيز چنين نامههايى ارسال كرده است. آنها را فرابخوان و اگر قول مساعد دادهاند، گردن آنان را بزن».
اما مصعب گفته ابراهيم را نپذيرفت و خود را براى جنگ با امويان مهيا ساخت.
بنا به نقل مورخان، عبدالملك بن مروان لشكرى به فرماندهى برادرش محمد بن مروان، به سوى عراق گسيل داشت و همزمان سپاه ديگرى براى جنگ با عبدالله بن زبير به مكه اعزام كرد. سپاه محمد بن مروان نزديك نهر«دجيل» در دير «جاثليق» در «مسكن» نزديك بغداد با سپاه ابراهيم روبهرو شدند. 1
ابراهيم پيش از مقابله با امويان از مصعب خواسته بود كه عتاب بن ورقاء را چون منافق است و با عبدالملك مكاتبه دارد، به كمك او نفرستد، اما مصعب بدون توجه به توصيه