236مرحوم صدوق بر نقل روايات اين كتاب از منابع مورد اعتماد شيعه، مؤيدى بر اعتبار اين روايت است. البته ما برخلاف برخى از أعلام، قائل به حجيت تمام مرسلات كتاب شريف «فقيه» نيستيم؛ اما نقل ايشان مى‌تواند به عنوان مؤيد و شاهد اعتبار به‌كار آيد.

دلالت روايت

برخى از فقها مانند مرحوم فاضل لنكرانى، بر اين روايت براى جواز ترك بيتوته در منا و نفى كفاره براى اين ترك، براى عنوان ثانويى مثل آب‌رسانى به حجاج، استدلال كرده‌اند و از آنجا كه روايت معلل و قابل تسرى است، مى‌توان آن را به افراد ديگر نيز تسرى داد. ¹ استنباطهاى متنوعى، به تنوع فروع مسئله، از اين روايت وجود دارد كه به تناسب ادله اقوال بيان خواهد شد.

اشكال اول: برخى از فقها احتمال داده‌اند كه اين روايت، يك قضيه خارجيه است و اختصاص به عباس عموى پيامبر دارد و يك امر حكومتى مخصوص به زمان آن حضرت بوده است. ²

جواب: با توجه به اينكه آب‌رسانى و امثال آن، يك نياز طبيعى براى حج است - كه مخصوص به يك زمان و يك سال خاص نمى‌شود و جناب عباس خصوصيتى در اين مسئله ندارد جز اينكه آب‌رسانى به حجاج را برعهده داشت - ³ نمى‌توان اين اذن را يك

قضيه خارجيه دانست، علاوه بر آن، از آنجا كه امام معصوم اين روايت را براى بيان حكم شرعى بيان فرموده است و در اين روايت تعليل نيز آمده كه اين ترخيص براى آب‌رسانى به حجاج بوده، حمل آن بر قضيه شخصيه بعيد است. ⁴

اشكال دوم: آب‌رسانى براى حجاج از اعمال عبادى است كه برعهده برخى از بنى