208
2. «شيخ كليني از ابِي عَلِيٍّ الأَشْعَرِيِّ از مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِالْجَبَّارِ از صَفْوَانَ بْنِ يَحْيَى»، اين سند نيز همه راويانش تصحيح شدهاند. 1
بررسى دلالت
اين صحيحه نيز با استفاده از هيئت استثنا بر وجوب بيتوته در منا دلالت دارد و آن را الزامى مىكند.
دسته دوم: رواياتى كه وجوب بيتوته در منا را مفروغ عنه مىدانند؛
يك - صحيح على بن جعفر:
مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بِإِسْنَادِهِ عَنْ مُوسَى بْنِ الْقَاسِمِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ أَخِيهِ مُوسَى(ع) عَنْ رَجُلٍ بَاتَ بِمَكَّةَ فِي لَيَالِي مِنى حَتَّى أَصْبَحَة قَالَ: «إِنْ كَانَ أَتَاهَا نَهَاراً فَبَاتَ فِيهَا، حَتَّى أَصْبَحَ فَعَلَيْهِ دَمٌ يُهَرِيقُهُ». 2
جناب على بن جعفر از برادر بزرگوارش امام كاظم(ع) نقل مىكند كه از ايشان درباره كسى پرسيدم كه در شبهاى منا تا صبح در مكه مانده. فرمود: «اگر روز به مكه آمده و تا صبح مانده بايد يك گوسفند كفاره بدهد».
سند روايت
مرحوم شيخ اين روايت را اينگونه شروع كرده است: «و روى موسى بن قاسم عن على بن جعفر» 3 و در سند قبلى صحت طريق شيخ به موسى بن قاسم بررسى و ثابت شد و درمورد على بن جعفر نيز توثيق وجود دارد؛ 4 بنابراين سند صحيح است.