148مىتوان گفت كه با خريد گوشت از قصاب و توزيع آن بين محتاجين، يا كشتار در زمانهاى ديگر، و توزيع آن در ايام منا، به مطلوب شريعت عمل مىشود و ديگر نيازى به خون ريختن و ذبح نيست. اينها همه شاهد بر اين است كه خود ذبح نزد شارع مقدس مطلوبيت داشته و تعدد مطلوب وجود دارد. 1
دو - توجه به مقصود شارع از قربانى
براساس اعتبار نظريه مقاصد شريعت 2 و با ملاحظه مجموع نصوص شرعى، از جمله آيات شريفه مذكور، در مىيابيم كه غرض شارع از امر به قربانى، صرف ريختن خون نبوده، بلكه ريختن خون براى استفاده از گوشت آن بوده است؛ بنابراين اگر هدف اصلى شارع از ذبح تأمين نشود، صرف ريختن خون نيز مطلوبيت ندارد.
نقد: اولاً، اگر كشف غرض شارع از مجموع ادله به صورت يقينى باشد، مىتواند از باب حجيت يقين، مورد توجه قرار گيرد، در غير اين صورت، كشف ظنى مقصد شرعى، مصداقى براى ظن غير معتبر است و نظريه مقاصد شريعت را نمىتوان به طور مطلق پذيرفت. ثانياً، در مطالب قبلى، گذشت كه شواهدى بر مطلوبيت نفسى ذبح وجود دارد و ممكن است كه تعبد به آن از مقاصد شريعت باشد؛ مگر اينكه دليلى برخلاف اقامه شود. 3
سه - منع حمل اطلاقات بر فرد نادر
با توجه به اينكه در زمان معصومان(عليهم السلام) از گوشتهاى قربانى استفاده كامل مىشد و غالب آنها تلف نمىشدند، بنابر اين مصداق موجود در عصر ما، از قبيل فرد نادر يا معدوم در زمان صدور آيات و روايات وجوب هدى است و نمىتوان به عمومات و