115

گفتار دوم: ادله شرعيه اقوال در مورد ذبح در منا

1. ادله قائلين به وجوب و تعين ذبح هدى حج در منا

الف) كتاب

(وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلّٰهِ فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ وَ لاٰ تَحْلِقُوا رُؤُسَكُمْ حَتّٰى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ فَمَنْ كٰانَ مِنْكُمْ مَرِيضاً أَوْ بِهِ أَذىً مِنْ رَأْسِهِ فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيٰامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ فَإِذٰا أَمِنْتُمْ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيٰامُ ثَلاٰثَةِ أَيّٰامٍ فِي الْحَجِّ وَ سَبْعَةٍ إِذٰا رَجَعْتُمْ ) ¹

و حج و عمره را براى خدا به اتمام برسانيد، و اگر محصور شديد، [و مانعى مانند ترس از دشمن يا بيمارى، اجازه نداد كه پس از احرام‌بستن، وارد مكه شويد]، آنچه از قربانى فراهم شود [ذبح كنيد، و از احرام خارج شويد]، و سرهاى خود را نتراشيد، تا قربانى به محلش برسد [و در قربانگاه ذبح شود]، و اگر كسى از شما بيمار بود و يا ناراحتى در سر داشت، [و ناچار بود سر خود را بتراشد]، بايد فديه و كفّاره‌اى از قبيل روزه يا صدقه يا گوسفندى بدهد، و هنگامى كه [از بيمارى و دشمن] در امان بوديد، هركس با ختم عمره، حج را آغاز كند، آنچه از قربانى براى او ميسّر است [ذبح كند]، و هر كه نيافت، سه روز در ايام حج و هفت روز هنگامى كه باز مى‌گرديد، روزه بدارد. اين، ده روز كامل است. [البته] اين براى كسى است كه خانواده او، نزد مسجدالحرام نباشد (اهل مكّه و اطرافِ آن نباشد)، و از خدا بپرهيزيد! و بدانيد كه او، سخت‌كيفر است! ²

تقرير اول استدلال: ضميمه كردن اين آيه شريفه با روايت مفسره «زرعه»:

(محمد بن الحسن باسناده عن)الْحُسَيْن بْنُ سَعِيدٍ عَنِ الْحَسَنِ عَنْ زُرْعَةَ قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ رَجُلٍ