148از: آلچوپان(744 - 835ه .ق)، آلجلاير(جلايريان، ايلكانيان)، آلمظفر و سربداران.
افزون بر خاندانهاى ياد شده، ساداتِ مازندران تا سال 794ه.ق؛ كاركيا در لاهيجان تا سال 1060ه.ق؛ آل كرت در هرات، شرق خراسان و افغانستان كنونى با نفوذ در سيستان و كرمان تا سال 791ه.ق؛ آل اينجو در فارس و اصفهان تا سال 758ه.ق؛ ملوك شبانكاره در منطقه بين فارس و كرمان در خليج فارس تا سال 756ه.ق؛ حكام لار تا سال 983ه.ق؛ ملوك هرمز تا سال 1031ه.ق؛ اتابكان لر بزرگ تا سال 828 ه.ق و اتابكان لر كوچك تا سال 1006 ه.ق حكومت كردند.
برخى از اين حكومتهاى محلى مشروعيت خود را از خاندان ايلخانى 1 يا خلفاى تشريفاتى مصر مىگرفتند و به نام آنها خطبه مىخواندند. 2 چنانكه ارطنا، نايب حكومت روم از سوى ابوسعيد، پس از مرگ وى، نامهاى به ملك ناصر، سلطان مصر نوشت و خود را تحت حمايت او قرار داد. ملك ناصر نيز براى او خلعت و حكم نيابت سلطنت بلاد روم فرستاد. 3 حتى برخى از اين حاكمان پس از احساس خطر نيز به مصر پناه مىبردند؛ چنانكه سلطان احمد جلايرى و قرايوسف تركمان در مقابل حمله تيمور به مصر گريختند. 4
از روابط اين دولتهاى محلى با حجاز اطلاع چندانى در دست نيست كه از عوامل آن به اين موارد مىتوان اشاره كرد:
الف) تيرگى روابط با دولت مماليك مصر
مناسبات خصمانه برخى دولتهاى محلى ايران در اين زمان، امكان حضور آنها را در حجاز منتفى مىكرد. البته برخى دولتهاى مهم ايندوره همچون آل جلاير،