341شيخ محمد كوفى الغروى، با استناد به «روضة الصفا»، و ديگر كتاب‌هاى تأليف شده فارسى، مى‌گويد:

شاه عباس اول، در سال 1032 ه .ق/ 1622م، بغداد را تصرف كرد. سپس راهى زيارت اميرمؤمنان(ع) شد و پس از زيارت، دستور داد تا رودى كه شاه اسماعيل آن را حفر كرده بود، بازسازى شود. او آب را به مسجد كوفه آورد و تصميم داشت يك قنات و چند عدد چاه حفر كند و آب را به حرم مطهر امام على(ع) برساند. در سال دوم نيز از نجف ديدن كرد. سپس به بغداد بازگشت. او «زينل بك» را به امارت آنجا منصوب كرد و پانصد مرد را در اختيار او قرار داد و به او دستور داد تا مرقد امام على(ع) و صحن مقدس ايشان را ترميم نمايد. سپس از بغداد، راهى خراسان شد. ¹

البته شيخ محمد حسين حرزالدين، با وضوح بيشترى به موضوع بازسازى‌هاى شاه عباس اول صفوى، پرداخته است. او با استناد به مطالب كتاب «تاريخ عالم‌آرا»، مى‌گويد:

شاه عباس، دو بار در سال 1303 ه .ق/ 1623م، از نجف ديدن كرد. او در نخستين ديدار خود، ده روز در آنجا ماند و دستور داد تا رود طهمازيه كه جدش طهماسب، دستور حفر آن را داده بود، تميز گردد.

او آن رود را از طريق قنات‌هايى، به نجف رساند و براى آن، در شهر نجف حوضى ساخت كه در آنجا توقف مى‌كردند و از آب آن سيراب مى‌شدند. بقيه آب‌هاى آن، وارد درياى نجف مى‌شد. شاه عباس در بازديد دومش، دستور بازسازى گنبد مرقد امام على(ع) را صادر كرد و حرم امام حسين(ع) را گسترش داد. كار در اين بناها، سه سال طول كشيد. بر اثر آن بازسازى‌ها، بخشى از رواق عمران بن شاهين از بين رفت و به صحن مطهر ملحق شد تا آن بنا به شكل مربع درآيد و مهندسى آن بهتر شود. ²