243دكتر حسن الحكيم نيز در كتاب «المفصل فى تاريخ النجف الاشرف»، چنين اشتباهى را كرده است؛ بهگونهاى كه به آنچه شيخ محبوبه به آن پرداخته، تكيه نموده است و تنها در حاشيه به كتاب «الفرحة»، اشاره كرده است. او مىگويد:
اگر اين روايت را صحيح قلمداد كنيم، جنبه تاريخى آشكار شدن قبر مطهر امام على(ع) را در دوران خليفه اول عباسى، ابوالعباس سفاح، آشكار مىكند. آنچه صحت اين روايت را تقويت مىكند، وجود روابط خوب بين عباسيان و علويان در طول اين برهه از تاريخ مىباشد؛ زيرا عباسيان در مرحله گذر سياسى بودند و نياز شديدى به علوىها، براى تقويت حكومت نوپاى خود داشتند. اين ارتباط خوب، به امام صادق(ع) اجازه داد تا به قبر مبارك امام على(ع) رفتوآمد داشته باشد. در دوران ابوالعباس السفاح و ابوجعفر المنصور همراه صفوان جمّال و ديگر ياران خاص آن حضرت(ع). 1
همچنين اين موضوع نزد «شيخ على الشرقى» در كتاب «الاحلام»، وارونه جلوه مىكند. 2 وى به شكل بسيار عجيبى فريب مىخورد و اين روايت در هم مىآميزد و زمان آن، از زمان ابوالعباس سفاح، به زمان ابوجعفر المنصور تغيير مىيابد. شيخ على در اينباره مىگويد:
و گفته مىشود نخستين بار آشكار شدن قبر اميرمؤمنان(ع)، در زمان منصور عباسى بوده است؛ روزى كه منصور در هاشميه بود و داوود بن على بن عبدالله بن عباس مىآيد و روى قبر مطهر امام على(ع)، يك صندوق چوبى مىگذارد. 3
واضح است كه وفات داوود بن على در سال 133 هجرى، يعنى پنج سال قبل از منتقل شدن منصور به الهاشميه، اتفاق افتاده است و معلوم نيست شيخ على، از كجا اين روايت عجيب را آورده است كه ذكر آن، فقط منحصر به