149و جمعيت زيادى را نيز دربرنمىگرفته است؛ بهطورىكه طبرى به آن اشاره مىنمايد و مىگويد:
برخى از ساكنان آنجا از اهل بيت(عليهم السلام) بودند و در اين مكان ساكن شدند تا از مركز كوفه دور باشند و به زائران امام على(ع) پناه بدهند؛ در صورتى كه به آنان پناه آوردند و از آنها براساس امكاناتى كه داشتند، پذيرايى نمايند. افراد سرگردان را نيز به مكان قبر امام على(ع) راهنمايى كنند.
احتمال اينكه اين اقدام آنان در قبل از سال 144 ه .ق/ 761م بوده باشد، بيشتر است؛ چراكه در آن سال، منصور عباسى دستور داد تا عبدالله بن حسن و اهلبيتش، از مدينه به كوفه منتقل شوند و براساس نقل طبرى و ابناثير، منصور آنان را در كاخ ابنهبيره كه در شرق كوفه قرار دارد، زندانى نمود. طبرى به روايت از عبداللهبن راشد بن يزيد مىگويد:
هنگامى كه عبدالله بن حسن و اهل بيت او با دستان بسته به نجف آورده شدند و عبدالله بر نجف اشراف پيدا كرد، به اهل بيتش گفت: «آيا در اين روستا كسى را نمىبينيد كه از ما در برابر اين ستمگر حمايت كند؟» راوى مىگويد: دو پسر برادرش، حسن و على، درحالىكه دو شمشير با خود داشتند، او را ديدند و به او گفتند: «ما به محضر تو آمديم اى فرزند رسول خدا(ص)! پس آنچه مىخواهى به ما دستور بده». حسن گفت: «شما وظيفه خود را بجاى آورديد. اما اينها به درد شما نخواهند خورد. سپس آن دو رفتند. 1
ابناثير نيز اين روايت را بدون اينكه آن را به كسى نسبت دهد، نقل مىكند. اما مقدارى تغيير در آن ايجاد مىكند كه اين تغيير يا به علت استنباط محقق يا بر اثر اشتباه نسخهبردار كتاب يا مؤلف آن بوده است. در نتيجه، روايت مذكور، در كتاب «الكامل» به اين شكل آمده است: