126 [سند پنجم]

پسرم، صاحب‌دولت، عنايت، عطوفت، بر مبناى فرمايش سرورم، حضرات شاه‌زاده‌هاى معلوم عالى ايران از دارالسعادت عبور كرده و به جانب حجاز عزيمت كردند. ايشان در دارالسعادت دو نفر مستفرشه جاريه ¹ خود را در حين مسافرت به جا گذاشتند. ايشان در يك محل امن اسكان داده شوند. التماس شده است كه مقدارى معين پول، براى تأمين معاش آنها تعيين شود. بر اين مبنا براى هر كدام از مرقومه‌ها، 750 قروش و جمعاً 1500 قروش معاش تخصيص دهيد. تحقيق شده و اقتضا افادات تقرير شده است كه چون مرقومه‌ها، خيلى در مضيقه هستند و به عنوان مسافرت مقيم مى‌باشند، در يك محل مستقل، خانه‌اى براى آنها تدارك ديده شود تا آنها با مبلغ مزبور، خود را اداره كنند؛ چون ايشان مهمان سلطنت سنيّه و زير سايه شوكت وايه حضرت ملوكانه هستند. و اين در شأن عاطفت نشان حضرت شاهانه نيست كه آنان در مضيقه زندگى كنند بنابرآن اگر از طرف شاهانه فرمايش شود، از غرّه رمضان شريف 1500 قروش به معاش مذكورين اضافه شود كه با موافق اداره سنيّه جمعاً 3000 قروش خواهد بود. اجراى اقتضاى اين امر فرموده شود. با اين بيان به ترقيم تذكره ثناورى ² مبادرت شده است. سرورم.

[حاشيه]: عرض چاكر حقير شما اين است كه: رسيده و تعظيم شده است. اين تذكره سامى به خاك پاى مبارك حضرت همايون و مسعود ملوكانه عرض و تقديم شد. فرمايش جناب شهريارِ شوكت‌اثر اين است كه بر مبناى اين توضيحات، كسب اذن مى‌شود كه از غره رمضان شريف به بعد 1500 قروش به معاش مذكورين اضافه شده، جمعاً 3000 قروش ابلاغ شود. در اين خصوص عادتاً اراده احسان از