154مدنظر باشد. ازطرف‌ديگر، با اشكالاتى كه مطرح شد، دلالت روايت بر علاميت پذيرفتنى‌تر است.

برخى بين اين روايات و روايات زوال شمس تنظير مناسبى كرده و علاميت زيادةالظل بر زوال را شاهد حمل اين روايات بر علاميت گرفته‌اند:

چه تفاوتى بين فرموده امام صادق(ع) (إذا زاد الظلّ فقد زالت الشمس) و بين سخن حضرت در روايت بريد (إذا غابت الحمرة من المشرق فقد غابت‌الشمس) وجود دارد؟ كه اولى را بر علاميت حمل نموده، ولى دومى را خير؟ ¹

نتيجه اينكه روايت سنداً صحيح است؛ ولى بر وجوب رعايت زوال حمره مشرقيه دلالت ندارد.

روايت دوم: مرسله ابن ابى‌عمير

عَنْ أَبِي عَبْدِالله(ع) قَالَ: وَقْتُ سُقُوطِ الْقُرْصِ وَوُجُوبِ الْإِفْطَارِ أَنْ تَقُومَ بِحِذَاءِ الْقِبْلَة وَتَتَفَقَّدَ الْحُمْرَة الَّتِي تَرْتَفِعُ مِنَ الْمَشْرِقِ فَإِذَا جَازَتْ قِمَّة الرَّأْسِ إِلَى نَاحِيَة الْمَغْرِبِ فَقَدْ وَجَبَ الْإِفْطَارُ وَسَقَطَ الْقُرْص. ²

از امام صادق(ع) نقل شده است كه فرمودند: زمان سقوط قرص و و جوب افطار وقتى است كه روبه قبله بايستى و حمره طرف مشرق را جست‌وجو نمايى. هرگاه آن حمره از بالاى سر به طرف مغرب عبور نمود، افطار واجب شده، قرص شمس سقوط پيدا مى‌كند.

الف) بررسى سندى

سند روايت چنين است: «عَلِيُّ بْنُ محمد عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ عَنْ محمد بْنِ عِيسَى عَنِ ابْنِ‌أَبِي‌عُمَيْرٍ عَمَّنْ ذَكَرَه».