61حزبالدعوه از حمايت آيتالله العظمى سيد محسن حكيم برخوردار بود. بعد از وفات وى سيد محمدباقر صدر، به تدريج رهبرى معنوى حزب را برعهده گرفت. مرتضى عسكرى مسئوليت روابط عمومى را برعهده داشت. عبدالصاحب الدخيل سازماندهى امور حزب را در دانشگاهها، بنتالهدى صدر (خواهر سيد محمدباقر صدر) سازماندهى امور زنان مبارز و سيد محمدمهدى حكيم (فرزند آيتالله العظمى سيد محسن حكيم) روابط ميان مقامات روحانى نجف و اعضاء و هواداران حزب در بغداد را بر عهده داشت.
حزبالدعوه، نخست به آموزش و احياى باورهاى دينى مىپرداخت؛ اما سرانجام به حزب سياسى فعالى تبديل شد كه مخفيانه كار مىكرد و براى رويارويى با آموزههاى عربيسم و كمونيسم تلاش مىكرد. 1
حزبالدعوه كه از تأييد و نفوذ «جماعةالعلماء» سود مىبرد، فعاليت عمده خود را براى مبارزه با كمونيستها و دعوت به اسلام آغاز كرد. البته در اين جريان فرهنگى - سياسى، مراجع و علما نيز همراه آنان بودند. پس از به قدرت رسيدن عبدالسلام عارف، حزبالدعوه فرصتى يافت تا به سازماندهى خود بپردازد و هواداران را نيز به اين تشكيلات جذب كند. اين، دورانى مناسب براى حزب به شمار مىآمد. با به قدرت رسيدن حزب بعث، حزبالدعوه وارد مرحله تازهاى شد. فعاليتهاى حزبالدعوه كه در حوزه و دانشگاه پايگاه محكمى يافته بود، رژيم بعث را نگران كرد و در نتيجه، رهبران آن را دستگير يا شهيد كرد.