90
حَصى
: در لغت به معنى سنگريزه است و در اصطلاح به سنگهاى كوچكى گفته مىشود كه حاجيان براى رمى جمرات از محدوده حرم برمىدارند.
حَطيم
: در لغت به معناى «شكسته شده» است و در اصطلاح به قسمتى از مسجدالحرام حطيم گويند. در محدوده حطيم اختلاف است. اهل سنت به مساحت محصور در نيمدايره حِجر اسماعيل گفتهاند و شيعه نيز حطيم را ميان حِجر اسماعيل، مقام ابراهيم و چاه زمزم دانسته است. به اين علت آن را «حطيم» ناميدهاند كه از كعبه كاسته شده و كعبه در اينجا شكسته است. در دوران جاهليت، در اين مكان نفرين مظلومان در حق ظالمان مستجاب مىشده و ظالمان به هلاكت مىرسيدند؛ لذا اين امر موجب شد تا مردم نسبت به يكديگر ستم نكنند و سوگند خوردن در نظرشان حرمت داشته باشد.
از پيامبر(ص) نقل شده است: بهترين و پاكترين مكانهاى روى زمين نزد خداوند، فاصله ميان ركن اسود و مقام ابراهيم(ع) است كه اين مكان باغى است از باغهاى بهشت؛ پس كسى كه چهار ركعت در آن نماز گزارد، از عرش ندا مىرسد: «اى بنده من! گناهان گذشتهات بخشيده شد». همچنين
گويند در محدوده حطيم، يعنى ميان ركن و مقام تا زمزم و حِجر اسماعيل(ع)، 99 تن از پيامبران الهى، از جمله حضرت آدم، نوح 1، صالح، شعيب، اسحاق، يوسف، اسماعيل(عليهم السلام) و نيز دختران وى مدفونند. 2