54و براى اهل بقيع آمرزش مى‌طلبيد. ¹ آن حضرت هر زمان كه به زيارت بقيع مى‌رفت، خطاب به مدفونين بقيع مى‌فرمود:

السَّلامُ عَلَيكمْ دارَ قَوْم مُؤْمِنِين، وَ إنّا إنْ شاءَ الله بِكمْ لاحِقُون، اللّهُمَّ اغْفِرْ لِاهْلِ بَقِيعِ الْغَرْقَد؛ الّلهُمَّ لاتحرمنا أَجْرَهُم وَ لاتفتنّا بعدهم؛ اللّهُمَّ اغْفِرْ لَنا و لَهُمْ .

درود بر شما، [مدفون‌شدگان در] خانه گروهى مؤمن. ما نيز به شما خواهيم پيوست. خدايا! اهالى بقيع غرقد را ببخشا. خدايا! ما را هم در پاداش آنان سهيم گردان و پس از ايشان گرفتار فتنه نساز. خدايا از ما و آنان درگذر.

عايشه گويد: پيامبر(ص) برخى شب‌ها از منزل بيرون مى‌رفتند و من گمان مى‌بردم كه به منزل همسران ديگر مى‌رود؛ لذا حساس شدم و ايشان را سايه‌وار تعقيب كردم تا ديدم به زيارت اهل بقيع رفته‌اند. هنگامى كه از تعقيب من آگاه شدند، فرمودند: «تو گمان مى‌كنى به تو ظلم خواهم كرد؟! خير، من از سوى خدا مأمور شده‌ام كه براى اهل بقيع استغفار كنم». ²

در كتب زيارات و ادعيه آمده است كه هنگام زيارت بقيع، به سبب قداست آن مكان، كه روزى قدم‌هاى مبارك پيامبر(ص) بر آن نهاده شده و بهترين اولياى خدا در آن مدفونند، با پاهاى برهنه وارد شويد. گفته شده كه پيامبر در جايى در ابتداى بقيع مى‌ايستادند و به اهل قبور سلام مى‌دادند و كسانى بعدها به پيروى از آن حضرت، همان جا مى‌ايستادند. ³