130درباره نامگذارى اين سرزمين به عرفات، روايات مختلفى وارد شده است. بعضى آن را جمع عَرَفه و به معناى كوه و بلندى ذكر
كردهاند. بعضى نيز از عرفان، معرفت و شناخت دانستهاند و براى چنين نامگذارىاى نيز ريشههاى تاريخى برشمردهاند؛ از جمله آنكه حضرت آدم و حوا(عليهما السلام) پس از هبوط به زمين و بعد از جدايى طولانى، در اين صحرا به يكديگر رسيده و با هم آشنا شدهاند.
گروهى نيز گفتهاند نام عرفات (به معناى آشنايى) به آن علت است كه حضرت ابراهيم(ع) در اينجا براى قربانى كردن اسماعيل(ع) خواب ديد و لذا نسبت به وظيفه خود آشنا و عارف شد. يا اينكه جبرئيل(ع) در روز عرفه بر ابراهيم(ع) وارد شد و مناسك حج را به او آموخت و با اعمال اين روز آشنا كرد. 1 برخى ديگر گفتهاند عرفات از آن رو به اين نام شناخته شد كه مردم در آنجا به گناهان خود اعتراف مىكنند. در روايتى از امام صادق(ع) نقل شده است كه درباره نامگذارى عرفات فرمودند: جبرئيل در ظهر عرفه به ابراهيم(ع) گفت: اى ابراهيم! به گناهان خود اعتراف كن و مناسك را بشناس؛ پس به سبب اين سخن جبرئيل كه گفت: «اعْترف»، اين سرزمين را عرفات ناميدند. 2
حجّاج بيتالله الحرام در روز عرفه، يعنى نهم ذىحجه، از ظهر تا مغرب شرعى در اين منطقه حضور مىيابند و در اصطلاح فقهى، اين حضور «وقوف» ناميده مىشود. اهميت حضور در عرفات تا آنجاست كه گفتهاند: «الحجُّ عرفة» يعنى حج همان عرفه است، يا «الحَجُّ