131عرفات». 1 چنانكه از روايات برمىآيد، وقوف در عرفات، نه تنها از اركان اصلى حج است و در صورت تحقق نيافتن آن، حج محقق نمىشود، بلكه اين وقوف داراى فضايل بسيار ارزشمندى است.
در حديث است كسى كه در عرفات وقوف كند، چنان است كه در پيشگاه الهى وقوف كرده است. 2 در روايات، تأكيد بسيارى بر بخشايش گناهانِ افراد حاضر در عرفات در روز عرفه شده است. امام على(ع) مىفرمايد: به رسول خدا(ص) عرض كردند: كدام گروه از اهل عرفات، جرمشان بزرگتر است؟ فرمود: «
الَّذي ينْصَرِفُ مِن عَرَفات و هُوَ يظُنُّ أنَّه لم يغْفَر له »؛ «كسى كه از عرفات باز مىگردد و گمان مىبرد كه بخشيده نشده است». امام صادق(ع) در شرح اين سخن فرمودند: مقصود، كسى است كه از رحمت خداوند عزّوجل مأيوس است. 3
پس از غروب آفتاب روز نهم ذىحجه، حجاج از عرفات به سوى مزدلفه خارج مىشوند. اهل سنت علاوه بر عرفات، روز قبل از عرفه، يعنى روز ترويه (روز هشتم ذىحجه) را در منا وقوف و بيتوته مىكنند و سپس صبح روز نهم پياده به سوى عرفات مىروند تا ظهر به عرفات برسند و آنگاه هنگام غروب بار ديگر از عرفات به سوى منا بازمىگردند. اما شيعيان مستقيم از مكه به عرفات مىروند تا ظهر
شرعى را در آنجا وقوف كنند. 4