97عبادت، محبتى است كه همراه خضوع قلب و جوارح باشد. پس هركس چيزى را دوست داشته باشد و براى آن خضوع كند، در واقع او را بندگى كرده است. بنابراين محبت بدون خضوع و خضوع بدون محبت، عبادت شمرده نمىشود. پس محبت و خضوع، دو ركن براى عبادت هستند. 1
همچنين وى مىنويسد: «العبادة تجمع أصلين غاية الحب بغايةالذل والخضوع» 2؛ «عبادت داراى دو ركت است، غايت دوستداشتن و غايت تذلل و خضوع».
در جايى ديگر مىنويسد:
أصل العبادة محبة الله بل إفراده بالمحبة وأن يكون الحب كله لله فلا يحب معه سواه وإنما يحب لأجله وفيه. 3
اصل و حقيقت عبادت، محبت خداست و به تعبير ديگر، تنها او را دوستداشتن و اينكه محبت انسان فقط مخصوص خدا باشد.
«آلوسى» صاحب كتاب «روح المعانى» در تعريف عبادت گفته است: «عبادت آخرين درجه خضوع است كه به معناى اطاعت نيز استعمال مىشود». 4مفهوم لا تعبدوا در آيه شريفه: (لاٰ تَعْبُدُوا الشَّيْطٰانَ ) اين است كه شيطان را پيروى نكنيد؛ زيرا ممكن است انسان مؤمن گاهى از شيطان پيروى كند. اما هرگز او را عبادت نمىكند.