93
فصل اول: عبادت
معناى لغوى عبادت
عبادت به همان معناى پرستش در زبان فارسى است. در اينجا به برخى از ديدگاههاى اهل لغت درباره عبادت اشارهاى مىكنيم:
«ابنمنظور» در «لسان العرب» مىگويد: «عبوديت در اصل به معناى خضوع و تذلل است». 1 نويسنده كتاب «القاموس المحيط»، عبادت را به معناى اطاعت و فرمانبردارى دانسته است. اما «راغب» در «مفردات»، عبادت را به معناى نهايت خضوع و تذلل دانسته است. 2همچنين «ابنفارس» در «المقاييس» مىنويسد:
العبد الذي هو أصل العبادة له أصلان متضادّان و الأوّل من ذينك الأصلين يدلّ على لين و ذُلّ و الآخر على شدّة و غلظة. 3
عبد كه ريشه لغوى عبادت است در اصل دو معناى متضاد دارد؛