56شرك در نيت و اراده و شرك در محبت كه در اينجا به آنها اشاره مى‌كنيم:

1. شرك در دعا: شرك در دعا به اين معناست كه انسان با زبان دعا، چيزى را از غيرخدا بخواهد. وهابيان ادعا مى‌كنند چون دعا عبادت است پس اختصاص آن به غيرخدا جايز نيست.

آنان به اين حديث نبوى استناد مى‌كنند كه پيامبر فرمود:

«الدعاء هو العبادة». ¹همچنين آنان به اين آيه استناد مى‌كنند كه خداوند مى‌فرمايد:

وَ قٰالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبٰادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دٰاخِرِينَ (غافر: 60)

پروردگار شما گفته است: «مرا بخوانيد تا [دعاى] شما را اجابت كنم. به يقين كسانى كه از عبادت من تكبر مى‌ورزند، به زودى با ذلت وارد دوزخ مى‌شوند.

برخى از علماى وهابى در اين‌باره چنين نوشته‌اند:

أنّ الدعاء عبادة فصرفه لغير الله شرك فمن دعا نبياً أو ملكاً أو ولياً أو قبراً أو حجراً أو غير ذلك من المخلوقين فهو مشرك كافر... . ²

دعا عبادت است؛ به همين سبب، اختصاص آن به غيرخدا شرك است. پس اگر كسى پيامبرى يا فرشته‌اى يا يكى از اولياى خدا يا صاحب قبرى يا سنگى يا مخلوقى را صدا كند، مشرك و كافر است.

2. شرك در نيت و قصد: آنان اين شرك را چنين تعريف كرده‌اند: