34 والنداء في الشدائد والرخاء لا يكون إلا لله وحده، والاستعانة بالله وحده، واللجأ إلى الله، والنذر والنحر له تعالى، وجميع أنواع العبادات من الخضوع والقيام تذلّلاً لله تعالى، والركوع والسّجود والطّواف والتّجرد عن الثياب والحلق والتّقصير كلّه لا يكون إلاّ لله عز وجل، ومن فعل شيئاً من ذلك لمخلوق حيّ أو ميّت أو جماد أو غير ذلك فقد أشرك في العبادة. ¹

توحيد عبادى و تنها خدا را پرستيدن، كامل نمى‌شود مگر اينكه انسان در دعا فقط خدا را بخواند و در حال سختى و آسانى، فقط خدا را صدا كند و تنها از او طلب يارى نمايد. تنها او را پناهگاه خود بداند و هرگونه نذر و قربانى او براى خدا باشد و همه انواع عبادت اعم از خضوع، تذلل، ركوع، سجود، طواف، حلق و تقصير و غير اينها را فقط براى خدا انجام دهد. بنابراين اگر انسان يكى از اين اعمال را براى مخلوقى انجام دهد، اعم از اينكه آن مخلوق زنده باشد يا مرده، جماد باشد يا غير آن، مشرك است.

بنابراين شرك در الوهيت يعنى انجام دادن عبادت براى غيرخدا و تشيبه مخلوق به خالق در يكى از ويژگى‌هاى ربوبيت. در نتيجه، اگر اعتقاد، گفتار يا رفتارى كه بايد طبق تعليم شرع فقط براى خدا باشد، براى غيرخدا انجام شود، شرك و كفر است. ²

پس اگر كسى به خالقيت و ربوبيت خداوند اقرار داشته باشد؛