29چنين معنا كردهاند:
إفراد الله بالعبادة والإلهية والنفي والبراءة من كل معبود دونه.... . 1
تنها خدا را پرستش نمودن و اله دانستن و نفى شايستگى عبادت از غيرخدا.
نظر ابن تيميه
ابن تيميه بسيارى از عقائد و اعمال مذهبى مردم، مانند توسل، استمداد از ارواح انبيا، تعظيم غيرخدا، زيارت اهل قبور و طلب شفاعت از انبيا و اوليا را در دنيا از مصاديق شرك در عبادت دانسته است؛ درحالىكه مسلمانانى كه اين اعمال را انجام مىدهند، كاملاً به يگانگى خدا در ذات، خالقيت، رازقيت، ربوبيت و مالكيت اعتقاد دارند و هيچ قصدى جز تعظيم شعاير الهى ندارند. آنان اينگونه اعمال را با اعتقاد به معبود يا رب بودن غيرخدا انجام نمىدهند. ازاينرو هيچ شائبه شرك وجود ندارد.
ابن تيميه مدعى بود كه ساختن بنا روى قبور، زيارت قبور و عبادت كنار قبور به منزله مسجد قرار دادن قبور است و اينگونه رفتارها را كسانى انجام مىدهند كه اسلام را نمىشناسند. او معتقد بود اين كارها با روح و هدف شريعت كه دعوت به خداپرستى و اخلاص در دين و مبارزه با شرك است، منافات دارد.
ابن تيميه معتقد بود كه «إله» به معناى «معبود» است. ازاين رو جمله لا إله إلّا الله كه شعار پيامبر اسلام(ص) و مسلمانان جهان مىباشد، فقط