169رسول‌خدا(ص) ملاك مسلمانى را گفتن شهادتين مى‌داند، به كفر و شرك وهابيان حكم نمى‌كند.
نقد نوزدهم: عدم اعتقاد وهابيان به شأن و كرامت اولياى الهى
اگر ثابت شود كه پيامبران و اولياى الهى، ارج و منزلت ويژه‌اى نزد خدا دارند، به‌طورى‌كه دعايشان در درگاه خداوند قبول مى‌گردد، واسطه قراردادن آنان در دعا چه منافاتى با توحيد دارد؟! بى‌شك معجزات پيامبران الهى و انواع كرامت‌هاى آنان به اذن خداوند بوده است و هيچ عاقل موحدى معجزه‌هاى حضرت ابراهيم، موسى، عيسى(عليهم السلام) و ديگر پيامبران را منافى توحيد نمى‌داند.
نقد بيستم: مشرك‌بودن وهابيان بر مبناى خود آنان
وهابيان، مفهوم شرك در عبادت را گسترده مى‌دانند و معتقدند كه مطلق غيرخدا را خواندن، شرك است. ازاين‌رو ناخواسته و ندانسته، خودشان نيز به آن گرفتار مى‌شوند. مگر مى‌توان گفت كسى كه غيرخدا را معبود قرار مى‌دهد با كسى كه از پيامبر و اولياى صالح خدا، كارى را مى‌خواهد كه خدا قدرت و اذن آن را داده، برابرند و هر دو گروه مشرك‌اند.
اگر معيار وهابيان مبنا قرار گيرد، بايد همه كسانى كه نزد عيسى(ع) يا ديگر پيامبران مى‌رفتند تا حوايجشان را برآورده سازند و براى امراض صعب‌العلاج آنها دعا كنند يا معجزه‌اى نشان دهند، مشرك شمرده شوند؛ چراكه نزد غيرخدا رفته‌اند و از آنان كارهايى خارج از اراده و قدرت بشر خواسته‌اند.