150گفتنى است خواستن چيزى از غيرخدا، وقتى عبادت محسوب مى‌شود كه از روى اعتقاد به الوهيت و ربوبيت آن موجود يا اعتقاد به اينكه افعال الهى و تدبير امور بندگان به او تفويض شده، صورت بگيرد. اما اگر درخواست از غيرخدا با اين نيت و اعتقاد باشد كه آن شخص، بنده صالح و محبوب خداست، هيچ‌گاه اين عمل، عبادت نيست. ¹ شيعه دراين‌باره معتقد است:

أنّ أيَّ خضوع ينبع من الاعتقاد بانّ المخضوع له إله العالم أو ربّه أو فوّض إليه تدبير العالم كلّه أو بعضه يكون الخضوع بأدنى مراتبه عبادة و يكون صاحبه مشركاً في العبادة إذا أتى به لغير الله. ²

هر خضوعى كه برگرفته از اين اعتقاد باشد كه موجود مورد تعظيم، اله و رب عالم است يا خداوند تدبير همه يا برخى از امور عالم را به او داده است، چنين خضوعى شرك است و انجام‌دهنده آن مشرك است.

3. عبادت غيرخدا

طبق نص قرآن كريم و روايات، هر عبادتى كه براى غيرخدا انجام شود، موجب شرك است. همچنين اگر عبادت، هم براى خدا و هم غير او واقع شود، شرك مى‌باشد و موجب نقض توحيد عبادى و منافى با اخلاصى است كه ركن عبادت حقيقى شمرده مى‌شود؛ چنان‌كه امام‌صادق(ع) فرمود: «بنده مشرك شمرده نمى‌شود؛ مگر اينكه نماز و