142وهابيان ادعا مىكنند نبايد امورى را كه فقط خدا قادر به انجامدادن آنهاست، از غيرخدا درخواست نمود. اين ادعا هم با سخنان قبلى خودشان منافات دارد و هم سخنى شركآميز است؛ زيرا بهمعناى نوعى تقسيم كار بين خدا و بندگان است؛ يعنى بايد دستهاى از افعال را تنها از خدا طلب كرد؛ چون تنها خدا قادر به انجامدادن آنها مىباشد. ولى دستهاى ديگر از افعال را مىتوان از غير خدا خواست؛ چون هم خدا و هم بندگان مىتوانند آنها را انجام دهند. درصورتىكه اگر كسى موحد واقعى باشد، بايد همه افعال را از خداوند بداند؛ زيرا خداست كه به بشر قدرت و اذن انجام هر كارى را داده و به اسباب و آثار موجودات راهنمايى كرده است.
وهابيان به اين واقعيت توجه ندارند كه قرآن كريم بهروشنى، برخى از افعال را به فرشتگان يا انبيا و اولياى الهى نسبت داده و آنان را به اذن خداوند قادر بر اين كارها دانسته است.
همچنين آنان توجه ندارند كه شيعيان از انبيا، اوليا، قبر، روضه، ضريح و در و ديوار و سنگ حاجت نمىخواهند و آنها را تعظيم نمىكنند؛ بلكه تنها خدا را فاعل و مؤثر مىدانند. ازاينرو اعتقادى به الوهيت، ربوبيت و خالقيت و قدرت گرهگشايى مستقل غيرخدا ندارند.
7. مطلق دعا و طلب حاجت از غيرخدا
از نظر وهابيان، مطلق توجه به غيرخدا در دعا، استغاثه، نذر و قربانى و انجام دادن هرعمل عبادى براى غيرخدا، شرك است. 1