128ما هيچگاه برخى افعال مانند كار ناپسند و زشت و شرور را به خدا نسبت نمىدهيم. ولى آنان همه چيز را مستقيم به خدا نسبت مىدهند؛ چه موجب نقص، جهل، تجزيه و تجسيم در ذات خداوند باشد يا نباشد. امام صادق(ع) فرمود:
إنَّا لَمَّا أَثْبَتْنَا أَنَّ لَنَا خَالقاً صَانعاً مُتَعَالياً عَنَّا وَ عَنْ جَميع مَا خَلَقَ وَ كَانَ ذَلكَ الصَّانعُ حَكيماً لَمْ يَجُزْ أَنْ يُشَاهدَهُ خَلْقُهُ وَ لَا يُلَامِسُوهُ فيباشِرهم يُبَاشرَهُمْ وَ يُبَاشرُوهُ وَ يُحَاجَّهُمْ وَ يُحَاجُّوهُ ثَبَتَ أَنَّ لَهُ سُفَرَاءَ في خَلْقه وَ عبَاده... ويَدُلُّونَهُمْ عَلَى مَصَالحهمْ وَ مَنَافعهمْ. 1
هنگامى كه ثابت نموديم كه ما بندگان، خالق و صانعى داريم كه داراى وجودى برتر و كاملتر از همه مخلوقات است و همچنين ثابت نموديم كه اين صانع حكيم و متعالى مشاهده نمىشود و موجودى است كه از هرگونه لمس و مباشرت با اشياء مادى مبرا است، آنگاه ثابت مىشود كه او بايد سفيران و واسطههايى بين مخلوقاتش داشته باشد تا از جانب خدا، خلق را بهسوى مصالح و منافعشان هدايت نمايند.
خداى متعال از هرگونه تركيب، مباشرت و ملازمت با عالم مادى به دور است. ازاينرو نمىتوان اسباب و مسببات، آثار و افعال و سلسله مراتب بين موجودات را كه خداوند خود قرار داده است، به بهانه اثبات فاعليت مطلق الهى نفى كرد و همه افعال موجودات مادى و غيرمادى را مباشرتاً به خداوند نسبت داد؛ زيرا اسناد افعال قبيح به خداوند، مستلزم